Ἁγία Γραφή

Ἅγ. Παΐσιος ὁ ἁγιορείτης: «Γιὰ ἕναν ποὺ σκέφτεται σωστά, πνευματικά, λύνονται ὅλα τὰ προβλήματα μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ και τὰ Πατερικὰ βιβλία. Τὰ βλέπει μέσα ἐκεῖ ξεκάθαρα. Ἕναν ὅμως ποὺ δὲν κάνει ἐργασία πνευματικὴ καὶ ἡ ψυχή του δὲν εἶναι ἐξαγνισμένη, δὲν τὸν βοηθάει οὔτε ἡ Ἁγία Γραφή, γιατὶ ὅλα τὰ ἑρμηνεύει ἀνάποδα» (Λόγοι Γ’ σελ. 94)

Ὅσιος γέρ. Φιλόθεος Ζερβάκος: «Κατηγορούμενος ὑπό τινων ψευδοφιλοσόφων Γέρων τις σοφός ὅτι πολύ ἀνεγίνωσκε τάς Ἁγίας Γραφάς, ἀπεκρίθη· ἄν ἐγώ δέν ἐμελέτων τάς θείας Γραφάς συχνάκις, θά ἤμην ὁ κάκιστος τῶν ἀνθρώπων» (Ἐπιστολή 17/1/1965)

Ὅσιος γέρ. Σάββας Ἀχιλλέως: «Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος ἐπαρακαλοῦσε τόν Θεό νά τόν ἀξιώσει νά ἑρμηνεύσει τήν Ἁγία Γραφή, καί τήν ἑρμήνευσε. Καί τήν ἔφερε εἰς πέρας. Καί εἶναι ἡ ὡραιοτέρα ἑρμηνεία ἀπό ὅλες οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν - τοῦ μακαρίτη καί ἀειμνήστου Τρεμπέλα καί τοῦ Κολιτσάρα. Ὑπάρχουν καί ἄλλες οἱ ὁποῖες εἶναι ἀνάξιες λόγου, δέν τίς ἀναφέρουμε. Αὐτήν τήν ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἐπειδή εἶναι κάτι τό γνήσιο, τό ὁποῖον οἱ περισσότεροι θεολόγοι καί δεσποτᾶδες τό ἐπεδοκίμασαν καί τό ἐπήνεσαν, αὐτήν τήν ἑρμηνεία νά τήν ἔχουμε στό σπίτι μας, εἶναι ἕνα ἀπό τά σημεῖα τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ» (Ὁμιλία ἑρμηνείας ἀναστασίμου κανόνος 2001 )

Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος: «Διὰ τοῦτο Γραφὰς ἑρμηνεύομεν, οὐχ ἵνα Γραφὰς μάθητε μόνον, ἀλλ ̓ ἵνα καὶ τὰ ἤθη διορθώσητε. Ἂν γὰρ τοῦτο μὴ γένηται, περιττῶς ἀναγινώσκομεν» (ΕΠΕ 68, 368)

Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος: «Ἀλλὰ προσέχετε μετὰ ἀκριβείας· ἡ γὰρ τῶν Γραφῶν ἀνάγνωσις οὐρανῶν ἐστιν ἂνοιξις» (ΕΠΕ 105, 350)

Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος: «Μὴ ἁπλῶς παρατρέχωμεν τὰ ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς κείμενα» (ΕΠΕ 60, 518)

Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος: «Καὶ τί τὸ κέρδος; εἰπέ μοι. Οὐ γὰρ διὰ ταῦτα ἐδόθησαν αἱ Γραφαί, ἵνα ἐν βιβλίοις αὐτὰς ἔχωμεν μόνον, ἀλλ ̓ ἵνα καὶ ἐν καρδίαις αὐτὰς ἐγκολάψωμεν […] Εἰ γὰρ ἐν οἰκίᾳ, ἔνθα ἂν Εὐαγγέλιον ᾖ κείμενον, οὐ τολμήσει προσελθεῖν ὁ διάβολος, πολλῷ μᾶλλον ψυχῆς νοήματα τοιαῦτα περιφερούσης οὐχ ἅψεταί ποτε, οὐδὲ ἐπιβήσεται δαίμων, ἢ ἁμαρτίας φύσις» (ΕΠΕ 13, 274)

Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος: «Μέγα ἀγαθόν, ἀγαπητοί τῶν θείων Γραφῶν ἡ ἀνάγνωσις. Τοῦτο τὴν ψυχὴν φιλόσοφον ἀπεργάζεται, τοῦτο πρὸς τὸν οὐρανὸν μεθίστησι τὴν διάνοιαν, τοῦτο ευχάριστον κατασκευάζει τὸν ἄνθρωπον, τοῦτο ποιεῖ πρὸς μηδὲν τῶν παρόντων ἐπτοῆσθαι» (ΕΠΕ 45, 456)

Μέγας Βασίλειος: «Μεγίστη δὲ ὁδὸς πρὸς τὴν τοῦ καθήκοντος εὕρεσιν ἡ μελέτη τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν» (ΕΠΕ 1, 66)

Μέγας Βασίλειος: «Ὡς καὶ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὀφειλούσης λαβεῖν τινα μαρτυρίαν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ ἥκειν, καὶ τῆς Καινῆς, καὶ εἰς μίαν ἀλλήλοις ἐλθεῖν συμφωνίαν» (PG 30, 336A)

Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Δὲν εἶναι σίγουρη ὅλη ἡ Βίβλος ποὺ ἔχει τὸ σεμνὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ὑπάρχουν ἀσφαλῶς καὶ μερικὰ κάποτε ψευδώνυμα βιβλία· μερικὰ παραπλήσια καὶ γειτονικά, ὅπως θὰ ἔλεγε κανένας, στοὺς λόγους τῆς ἀληθείας· τὰ ἄλλα πάλι εἶναι νόθα καὶ πολὺ ἐπικίνδυνα, ὅπως παραχαραγμένα καὶ νόθα νομίσματα, ποὺ ἔχουν βέβαια τὸ ὄνομα τοῦ βασιλιᾶ ἀλλὰ εἶναι κίβδηλα μὲ νοθευμένο ὑλικό. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο θὰ σοῦ πῶ ἀπὸ τὰ θεόπνευστα βιβλία τὸ καθένα· καὶ γιὰ νὰ τὰ μάθεις μὲ σαφήνεια πρῶτα θὰ σοῦ ἀναφέρω τὰ βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. 

Ἡ Πεντάτευχος περιλαμβάνει τὴ Γένεση, ἔπειτα τὴν Ἔξοδο· τὸ Λευϊτικὸ κατέχει τὴ μέση τοῦ βιβλίου, ἔπειτα εἶναι οἱ Ἀριθμοὶ καὶ τὸ Δευτερονόμιο. Σ’ αὐτὰ πρόσθεσε τὸν Ἰησοῦ καὶ τοὺς Κριτές. Ἔπειτα τὴ Ρούθ, τῶν Βασιλειῶν τὰ τέσσερα βιβλία καὶ τῶν Παραλειπομένων τὸ ζευγάρι. Ἔπειτ’ ἀπ’ αὐτὰ εἶναι ὁ πρῶτος Ἔσδρας κι ἔπειτ’ ὁ δεύτερος. Ἔπειτα θὰ σοῦ πῶ πέντε ποιητικὰ βιβλία· τοῦ Ἰώβ, ποὺ τὸν στεφάνωσαν λογῆς ἄθλοι, τὸ βιβλίο τῶν Ψαλμῶν, μελωδικὸ φάρμακο τῆς ψυχῆς, καὶ τὰ τρία ἀκόμα βιβλία τοῦ σοφοῦ Σολομῶντα, τὶς Παροιμίες, τὸν Ἐκκλησιαστή, τὸ ᾎσμα τῶν Ἀσμάτων. Σ’ αὐτὰ πρόσθεσε τὰ βιβλία τῶν δώδεκα προφητῶν, τὸν Ὡσηὲ πρῶτο, ἔπειτα δεύτερο τὸν Ἀμώς, τὸ Μιχαία, τὸν Ἰωήλ, τὸν Ἀβδία καὶ τὸν Ἰωνᾶ, ποὺ προτύπωσε τὸ τριήμερο πάθος τοῦ Χριστοῦ. Ἔπειτ’ ἀπ’ αὐτοὺς τὸ Ναούμ, τὸν Ἀββακούμ, ἔνατο τὸ Σοφονία, τὸν Ἀγγαῖο καὶ τὸν Ζαχαρία καὶ τὸν ἄγγελο Μαλαχία μὲ τὰ δύο ὀνόματα. Ἔπειτ’ ἀπ’ αὐτοὺς ἄκουσε τοὺς τέσσερις προφῆτες· τὸ μεγάλο Ἠσαΐα μὲ τὴν πολλὴ παρρησία, τὸν πονεμένο Ἱερεμία καὶ τὸν μυστικὸ Ἰεζεκιὴλ καὶ τελευταῖο τὸ Δανιήλ, τὸ σοφότατο, ἴδιο στὰ ἔργα καὶ στὰ λόγια. Μαζὶ μ’ αὐτὰ μερικοὶ ἐγκρίνουν καὶ τὸ βιβλίο τῆς Ἐσθήρ.

Ὧρα νὰ σοῦ πῶ καὶ τὰ βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης. Νὰ δέχεσαι μόνο τοὺς τέσσερις εὐαγγελιστές· τὸ Ματθαῖο, τὸ Μάρκο, σ’ αὐτοὺς τὸ Λουκᾶ τρίτο πρόσθεσε καὶ λογάριασε τὸν Ἰωάννη στὸ χρόνο τέταρτο, ἀλλὰ πρῶτο στὸ ὕψος τῆς διδασκαλίας· τῆς βροντῆς γιὸ τὸν καλῶ εὔλογα, ποὺ διαλάλησε ἠχερὰ τὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ. Δέξου τὸ ἕνα βιβλίο τοῦ Λουκᾶ καὶ τὸ δεύτερο, τὸ βιβλίο τῶν καθολικῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων. Πρόσθεσε στὴ συνέχεια τὸ «σκεῦος τῆς ἐκλογῆς», τὸν κήρυκα τῶν ἐθνῶν, τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ποὺ ἔγραψε σοφὰ στὶς Ἐκκλησίες ἐπιστολὲς δυὸ φορὲς ἑφτά, μιὰ τῶν Ῥωμαίων, ποὺ πρέπει σ’ αὐτὴ νὰ συνάψεις τὶς δύο πρὸς τοὺς Κορινθίους, τὴν ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς Γαλάτες καὶ τοὺς Ἐφεσίους, ἔπειτα τὴν ἐπιστολὴ στοὺς Φιλιππησίους, τὴ γραμμένη ἔπειτα στοὺς Κολοσσαεῖς, τὶς δύο πρὸς τοὺς Θεσσαλονικεῖς στὸν Τιμόθεο δύο, στὸν Τίτο καὶ τὸν Φιλήμονα ἀπὸ μιὰ στὸν καθένα, καὶ μιὰ πρὸς τοὺς Ἑβραίους. Μερικοὶ χαρακτηρίζουν νόθη τὴν ἐπιστολὴ αὐτή, μὰ δὲ λένε σωστά· γιατί ἡ χάρη εἶναι γνήσια. Ἔτσι. Καὶ τί ἀπομένει; Ἀπ’ τὶς καθολικὲς ἐπιστολές μερικοὶ δέχονται ἑφτὰ κι ἄλλοι τρεῖς μόνο λένε πρέπει νὰ δεχτοῦμε, μιὰ τοῦ Ἰακώβου, μιὰ τοῦ Πέτρου καὶ μιὰ τοῦ Ἰωάννη. Μερικοὶ αὐτὲς τὶς τρεῖς καὶ μαζὶ τους τὶς δύο τοῦ Πέτρου δέχονται κι ἕβδομη τοῦ Ἰούδα. Τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη πάλι μερικοὶ τὴν ἀποδέχονται, οἱ περισσότεροι τὴ λένε νόθη. Αὐτὸς ὁ ἀληθινότατος κανόνας μπορεῖ νὰ εἶναι τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν.

Σ’ αὐτὲς ἂν ἐσὺ πειστεῖς, θὰ ξεφύγεις τὶς παγίδες τοῦ κόσμου καὶ τὶς μάταιες ἐλπίδες θὰ πετάξεις κάτω καὶ τὸν πλοῦτο ποὺ φεύγει μὲ ἀνοιχτὰ χέρια νὰ τὸν σπείρεις στοὺς φτωχούς, περιμένοντας τὸ σίγουρο θέρος. Ὅ,τι σπείρεις θὰ τὸ ἀποταμιεύσεις στὸν οὐρανό» (ΕΠΕ 82, 53-57)

«Δι ̓ αὐτῆς ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλληνικὸς λαός, ὁ μέχρι τοῦδε ἠναγκασμένος ἐν τῇ μελέτῃ τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου νὰ μεταχειρίζηται τὰς ἄνευ ἐλέγχου τινὸς ἢ ἐκκλησιαστικῆς ἐπιβλέψεως γενομένας ἐκδόσεις τῶν διαφόρων ξένων βιβλικῶν ἑταιρειῶν, δύναται τοῦ λοιποῦ ἀφόβως καὶ ἀκινδύνως νὰ ἔχῃ ἀνὰ χεῖρας καὶ μελετᾷ τὸ ἱερὸν κείμενον τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψιν καὶ εὐλογίαν τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἐκδεδομένον [...]

Παρακαλεῖ δ ̓ Ὑμᾶς, ὅπως παρακινήσητε καὶ προτρέψητε πατρικῶς τόν τε Ἱερὸν Κλῆρον καὶ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς τῶν Ὑμετέρων παροικιῶν, ἵνα πάντες σπεύσωσι ν' ἀποκτήσωσι ἀντίτυπα τῆς ἐκδόσεως ταύτης καὶ δι' αὐτῆς μελετῶσι τὸ Ἱερὸν κείμενον τῆς Καινῆς Διαθήκης, πρὸς ψυχικὴν αὐτῶν ὠφέλειαν καὶ σωτηρίαν, ἀποφεύγοντες τοῦ λοιποῦ προσεκτικῶς τὰς ἐκδόσεις τῶν ξένων βιβλικῶν ἑταιρειῶν.» (Ἐγκύκλιος τῆς Ι.Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος 1455/4567/8.8.1905)